มวยไทย ศิลปะการต่อสู้สุดอันตราย

เมื่อพูดถึงการต่อสู้บนโลกใบนี้มีวิธีต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย ขึ้นอยู่กับทักษะ ความถนัด หรือการเรียนรู้ ตั้งแต่อดีตสู่ปัจจุบัน เรารู้จักการต่อสู้ของประเทศต่าง ๆ มากมาย เช่น เทควันโดจากเกาหลี, ปันจักสีลัดจากอินโดนีเซีย, วูซูจากจีน แต่ถ้าให้ลองนึกถึงการต่อสู้ที่มีความอันตราย น่าเกรงกลัวสุด ๆ คงต้องยกให้กับ มวยไทย ศิลปะการต่อสู้ประจำชาติไทยที่มีความรุนแรง ดุดัน จนยากที่จะหาใครมาต่อกรได้อย่างแท้จริง ถือเป็นความพิเศษที่ต้องยกย่องบรรพบุรุษคนไทยผู้คิดค้นการต่อสู้แบบนี้

ในอดีต มวยไทย ถือเป็นวิชาที่เอาไว้ในการต่อสู้กับข้าศึกศัตรูไม่ว่าจะใครก็ตาม ด้วยอาวุธที่ออกมีครบถ้วนไม่ว่าจะเป็นมือ, เท้า, เข่า, ศอก เรียกว่าทุกส่วนของร่างกายสามารถใช้เป็นอาวุธเพื่อการต่อสู้และป้องกันตัวได้ทั้งหมด ไม่แปลกหากเราจะเห็นว่าการต่อสู้ชนิดนี้สามารถเอาชนะการต่อสู้ประเภทอื่น ๆ ได้แบบราบเรียบโดยเฉพาะอาวุธเด็ดอย่างศอกที่ไม่มีการต่อสู้แบบใดใช้กัน มีเพียงแค่ของไทยเท่านั้นที่หยิบเอาท่าทางของการใช้ศอกมาเป็นการต่อสู้ เป็นท่ามวยชนิดที่ว่าใครโดนเข้าไปไม่แตกก็ต้องน็อกลงไปกองกับพื้นอย่างแน่นอน เป็นอาวุธร้ายที่สร้างความได้เปรียบมากนักต่อนัก  

ก้าวผ่านช่วงเวลาแห่งยุคสมัยมาเนิ่นนานแม้ทุกวันนี้เราจะเห็นว่าจากศิลปะการต่อสู้ได้กลายเป็นกีฬาไปเรียบร้อยแต่ความดุดัน ความรุนแรงยังคงฝังรากลึกแบบถอนไม่ขึ้น ความเป็นกีฬาของ มวยไทย ยังสามารถครองใจคนทั้งโลกได้แบบไม่อายใคร ถึงบางครั้งเราอาจเห็นว่านักมวยรุ่นใหม่ ๆ ไม่ได้ใช้อาวุธที่หนักหน่วง ดุดันเหมือนกับยุคก่อน ๆ แต่ความสวยงามที่สัมผัสได้ยังคงตราตรึงและชวนให้สัมผัสถึงความน่าเกรงขามนี้อยู่เสมอ คนไทยอาจคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่เราเห็นการต่อสู้ดังกล่าวเป็นประจำ แต่สำหรับชาวต่างชาตินี่คือความตื่นเต้นของพวกเขาที่หาได้ยาก บางคนไม่เคยเจอมาก่อน เมื่อได้มาเห็นก็รู้สึกประทับใจ ทึ่งในความสามารถ ความชาญฉลาดของคนไทยที่นำเอาร่างกายมาเป็นอาวุธร้ายได้อย่างน่าเกรงกลัวถือว่าสิ่งดี ๆ ตรงนี้เป็นเรื่องที่คนไทยทุกคนต้องรักษาเอาไว้ให้อยู่คู่กับบ้านเราไปนาน ๆ อย่ามองแค่ มวยไทย คือกีฬาชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมน้อยลง แต่นี่คือศิลปะประจำชาติที่ใครก็เอาไปไม่ได้ เป็นความคิดของคนไทยแท้ ๆ ที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่อดีตสู่รุ่นต่อรุ่นอย่างน่าภาคภูมิใจ อย่านิ่งเฉยกับความเปลี่ยนแปลงแต่จงเข้าใจและอนุรักษ์สิ่งดี ๆ เหล่านี้ไว้ให้ลูกหลานของเราได้เห็นกันอีกนาน